Δέκα χρόνια είναι μάλλον πολλά για να απέχεις από τον κινηματογράφο όταν με την πρώτη σου ταινία έχεις αποδείξει ότι το ταλέντο σου δεν είναι απλώς μεγάλο αλλά και ιδιαίτερο. Κι όμως, αυτό έκανε ο Πέτρος Σεβαστίκογλου. Αφησε τον μαυρόασπρο, ποιητικό και γυρισμένο στη Ρωσία «Ανεμο στην πόλη» ολοζώντανο στις μνήμες των φίλων του ελληνικού σινεμά και το ‘ριξε στο θέατρο. Με επιτυχία. Μέχρι πριν από τρεις μήνες. Τότε που ξεκίνησε τα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του με τον τίτλο «Εκεί μακριά ο έρωτας».
«Ο κινηματογράφος είναι 100% η γλώσσα μου. Τελικά μου είχε λείψει πολύ. Οι δύο χώροι, θέατρο και κινηματογράφος, δυστυχώς στην Ελλάδα δεν επικοινωνούν. Το ξέρω ότι εμένα με δέχτηκε το θεάτρο και, μάλιστα, καλά. Αλλά το ιδανικό μου θα ήταν θέατρο και σινεμά να συμπληρώνει το ένα το άλλο στη ζωη μου», λέει. Και έχει ήδη… μια νέα ταινία στο μυαλό του, ας είναι ακόμα το «Εκεί μακριά ο έρωτας» στην τεχνική του επεξεργασία. Στόχος του είναι να προλάβει το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο, έστω και ως work in progress, και να το βγάλει στις αίθουσες αμέσως μετά.
Η νέα του ταινία είναι ακριβώς αυτό που δείχνει ο τίτλος της. Ο έρωτας, όσο μακριά κι αν είναι, είναι το στοίχημά της. «Νιώθω ότι τα κοινωνικά θέματα στον κινηματογράφο έχουν φτάσει σε κορεσμό και είναι πολύ πιο επείγον να μιλήσουμε για πράγματα που μας αφορούν άμεσα και καθημερινά. Εκεί πιστεύω ότι παίζεται σήμερα η επανάσταση, στο καθημερινό προσωπικό πεδίο», λέει ο Πέτρος Σεβαστίκογλου. Αλλωστε, ακόμα και στον «Ανεμο στην πόλη», αυτή την ποιητική, φορμαλιστική αλληγορία πάνω στο γκρέμισμα του ρωσικού οράματος για τον κομμουνισμό, η τραγωδία του κεντρικού ήρωα οφειλόταν στην απομάκρυνσή του από τους ανθρώπους και τις αξίες τους για χάρη της πολιτικής ουτοπίας.
Το «Εκεί μακριά ο έρωτας» ξεκινάει με την αφήγηση ενός παραμυθιού. Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια λίμνη. Κάθε είκοσι χρόνια εμφανίζεται στον ουρανό της ένας κομήτης και δημιουργεί πάνω στα νερά ένα φωτεινό μονοπάτι. Οι ερωτευμένοι, που αγαπιούνται βαθιά και αληθινά, μπορούν να το διασχίσουν περπατώντας πάνω στο νερό. Μόνον, όμως, αυτοί.
Κι αν οι θεατές της ταινίας κρατούν το παραμύθι στο μυαλό τους, οι ήρωες της ταινίας καλούνται να αναμετρηθούν μαζί του, να το εντάξουν στη ζωή τους. Δύο νέοι έχουν ορκιστεί να ξανασυναντηθούν μια συγκεκριμένη ημερομηνία στο σπίτι όπου μεγάλωσαν, κοντά στη λίμνη με το φωτεινό μονοπάτι που ελέγχει και αποφασίζει για τη δύναμη του έρωτα. Τη μέρα που ο κομήτης θα κάνει την εμφάνισή του.
Σαν όλους εμάς
Αντέχει ένα παραμύθι το βάρος μιας σύγχρονης ταινίας; Ναι, λέει ο Πέτρος Σεβαστίκογλου, όταν, όπως στη δική του, πάνω στον καμβά του παραμυθιού γράφεται με σκληρότητα και αλήθεια η ιστορία των ανθρώπων.
«Μου έλεγαν καμιά φορά οι συνεργάτες μου στη διάρκεια των γυρισμάτων: Πώς γίνεται και σε μια ποιητική κατά βάση ταινία οι ήρωες μιλάνε, βρίζουν, συμπεριφέρονται με τόσο ακραίο ρεαλιστικό τρόπο; Ομως τα πρόσωπα στο “Εκεί μακριά ο έρωτας” είναι σαν εμάς όλους, που φοβόμαστε να διεκδικήσουμε το απόλυτο, που δεν τολμάμε, που χανόμαστε μέσα στα μικρά και ασήμαντα, στις ευκολίες της ζωής και της καθημερινότητας. Που δεν κάνουμε καν τον κόπο να οραματιστούμε κάτι μεγαλύτερο, που να μας ξεπερνά. Στην ταινία απλώς ο Ερωτας παίζει τον ρόλο του Απόλυτου». Υπάρχει, άραγε, ελπίδα για τους ήρωες της ταινίας, αλλά και για μας; «Υπάρχει, φτάνει να τολμήσουμε», απαντάει ο Σεβαστίκογλου.
Εχει άραγε και η καινούργια του ταινία την αξιοπρόσεκτη και τολμηρή εικαστικότητα της πρώτης; Ο σκηνοθέτης της το μόνο που φυσικά μπορεί να πει είναι ότι «ναι, δόθηκε μεγάλη σημασία σ’ αυτόν τον τομέα». Είχε, άλλωστε, στο πλευρό του τους βασικούς του συνεργάτες και στον «Ανεμο στην πόλη», τον εξαιρετικό διευθυντή φωτογραφίας Ηλία Κωνσταντακόπουλο και τον σκηνογράφο Αντώνη Δαγκλίδη. Αυτή τη φορά, όμως, φρόντισε ιδιαίτερα κάτι που πριν από δέκα χρόνια ίσως του είχε ξεφύγει. Τα πρόσωπα.
«Το “Εκεί μακριά ο έρωτας” είναι μια απόλυτα ανθρωποκεντρική ταινία. Θα ‘λεγα ότι αυτό είναι το βασικό κέρδος μου από τη θεατρική δουλειά. Οι ηθοποιοί στο θέατρο μου δίδαξαν τη σημασία τού να χτίζεις κάτι βήμα βήμα», λέει. Αντίθετα, όμως, από ό,τι θα περίμενε κανείς ύστερα από μια τέτοια δήλωση, ο Σεβαστίκογλου έκανε τα γυρίσματα… μια κι έξω. Χωρίς καθόλου πρόβες.
«Συζητούσαμε»
«Πριν από το γύρισμα απλώς μιλούσαμε πολύ με τους ηθοποιούς πάνω στις καταστάσεις, πάνω στα συναισθήματα και τις αντιδράσεις των προσώπων. Αλλά δεν “παίζαμε” τις σκηνές. Αυτό που ήθελα ήταν η φρεσκάδα τους την ώρα που έλεγα “μοτέρ, πάμε”. Με ενδιέφερε νά “αρπάξω” τη στιγμή που μπαίνουν στον ρόλο χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί η δεύτερη σκέψη του ηθοποιού στο σινεμά φαίνεται στο πανί. Και δεν είναι καθόλου καλό αυτό».
Οι έξι βασικοί ηθοποιοί της ταινίας του (αφού το ζευγάρι που δίνει ραντεβού έπειτα από 20 χρόνια στο φωτεινό μονοπάτι του έρωτα μοιράζεται σε τρία κομμάτια) είναι και νέοι και πολύπειροι. Εκτος από τους Χρίστο Νικολάου, Ευγενία Δημητροπούλου, Δήμητρα Λαρεντζάκη και Αντώνη Καρυστινό, παίζουν η Ρούλα Πατεράκη και ο Γιώργος Διαλεγμένος.
«Με την Πατεράκη είχαμε δουλέψει στο θέατρο, στο “Ψύχωση 4.48″ της Σάρα Κέιν. Με τον Διαλεγμένο συνεργάστηκα πρώτη φορά. Ολοι μου έλεγαν τι δύσκολος άνθρωπος είναι. Ε, λοιπόν, τα πήγα και με τους δύο περίφημα, μου έκανε, μάλιστα, εντύπωση που άνθρωποι με τόσο ταλέντο και πείρα είχαν τρακ μπροστά στην κάμερα».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 16/08/2007
Μια ερωτική επιθυμία αναλλοίωτη στο χρόνο, μία διαδρομή στα μονοπάτια του έρωτα.
Ο Πέτρος Σεβαστίκογλου, δημιουργός της πολυβραβευμένης ταινίας «Άνεμος στην πόλη» (Kρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη 1997), στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του «Τρεις στιγμές» επιλέγει να αφηγηθεί μια ιστορία «για τη διαδρομή του έρωτα, τη διαδρομή που επιβάλλει ο έρωτας ως την κατάκτησή του».
